Siedzę we Wrocławiu i myslę...

Ile jestem tak naprawdę wart? Czy serio nadaje się do czegokolwiek? Jestem w stanie coś naprawdę stworzyć? Kto pokocha mnie? Dlaczego ranią mnie moi przyjaciele? Czy muszę czuć się tak niepotrzebny?

Często przypominam sobie Damiana, mimo że zerwaliśmy ze sobą, tęsknię za nim. Tak po prostu tęsknie za tym, co było.

Jeszcze nigdy nie czułem się tak samotny.