Pytań coraz więcej, a odpowiedzi nie pojawiają się. Szukam po omacku rozwiązań. Wszystko wali się, rozsypuje, by zaraz połączyć się w całość. Moje życie to sinusoida. Piękna, ale smutna i niedoceniona. Ciągle klęczy i pragnie wznieść się do góry, żeby dojrzeć błysk oczu ukochanego. Jednak gdy dosięga, ślepnie od tego światła i z hukiem spada w dół. W ciemności emocjonalnej spostrzega, że dosięgneła dna. I płacze.